A tale of two interventions — Col. R. Hariharan


R. Hariharan July 28, 2012

A quarter century on, India’s military involvement in Sri Lanka remains relevant as a lesson in poor leadership in contrast to the 1971 war to liberate East Pakistan

The India-Sri Lanka Agreement 1987, also known as the Rajiv-Jayawardene Accord, completes 25 years on July 29. As a soldier who actively participated in India’s military intervention in both Sri Lanka (1987-90) and East Pakistan in 1971 (that created Bangladesh), I cannot help comparing the two exercises in the assertion of India’s power.

The two theatres, and the environment in India at the time of the two operations, were totally different. In Bangladesh, it was conventional war against the well trained Pakistan army. India went into it after much military planning and preparation. In contrast, in Sri Lanka, the army got embroiled in counter-insurgency combat with Tamil insurgents, for which it was unprepared. Force levels in Bangladesh were much higher. The air force and navy formed part of the overall offensive plan. In Sri Lanka it was essentially a decentralised infantry operation against the Liberation Tigers of Tamil Eelam.

Biggest difference

The biggest difference was perhaps in the tasks given to the army. The objective of the 1971 war was not the capture of East Pakistan, but the establishment of an independent Bangladesh government on East Pakistan soil. In contrast India’s military intervention in Sri Lanka came with a vague mandate to “guarantee and enforce cessation of hostilities” (between the Sri Lanka Army and Tamil militants) as part of the Rajiv-Jayawardene Accord. There was no mention of fighting anyone.

There were similarities too between the two outings. In both, India had broader strategic objectives with Cold War connotations to curtail American influence in South Asia. India also thought it in its national interest to help people asserting their rights — in East Pakistan, the Bengalis, and in Sri Lanka, the Tamil minority. Both interventions were preceded by the affected communities rising up to fight their state forces.

The 1971 war served Indian strategic goals by cutting Pakistan’s access, and that of its ally, the U.S., to eastern India. It also met the aspirations of the people who wanted to be freed from the yoke of Pakistan. India did not politically intervene before East Pakistan’s unchallenged leader, Sheikh Mujibur Rehman, declared independence on March 26, 1971. After that it took over eight months to go into the war.

The war lasted barely two weeks from December 3 to 17, 1971. The help of Mukti Bahini — Bangladeshi freedom fighters — was key to the Indian success. It was a tribute to Prime Minister Indira Gandhi’s leadership and a moment of triumph for General Sam Manekshaw, the army chief, for masterly planning and execution of the war. The Indian armed forces lost over 3,000 lives in the battlefield; over 9,000 Pakistani soldiers were killed and 97,000 taken prisoner. India had sent a strong message in power assertion in South Asia and the nation applauded the achievement.

When thousands of Tamils fled Sri Lanka in the aftermath of the July 1983 pogrom in Colombo against the Tamil minority, at first India tried to engage the Sri Lankan leadership to defuse the crisis. After the signing of the Accord, Tamils built up high expectations based on the Indian intervention in Bangladesh, without realising that the circumstances were different.

Sent to Sri Lanka to help implement the Accord, the Indian Army unexpectedly got entangled in war with the LTTE insurgents who refused to lay down arms and join the political mainstream. The three-year war cost the lives of 1,255 Indian soldiers; thousands of Sri Lankans were killed or wounded. The Indian intervention ended abruptly when Sri Lanka’s democratic process showed the door to the architects of the Accord in both countries.

Both the military interventions hold lessons for India and its armed forces. Firstly, such interventions need dynamic leadership. Undoubtedly, it was Indira Gandhi’s leadership that provided the momentum for success in 1971. She had a nationwide following, beyond the inherited afterglow of Jawaharlal Nehru. Her strong-willed leadership bordered on autocracy, and she focussed on ends rather than the means to achieve them.

She was also a pragmatist; she deferred military intervention in East Pakistan after General (later Field Marshal) Manekshaw sought time to prepare the army for war. Before she went in for the “kill” in East Pakistan, she built strong international constituencies of support. She had a Plan B — the Indo-Soviet Friendship Treaty — to discount the possibility of American or Chinese military intervention in support of Pakistan. A blundering Pakistani military dictatorship played into her hands and President Nixon blinked when Indian troops moved in and the rest is history.

By the time Rajiv Gandhi inherited the leadership from his mother, Indira Gandhi’s ill-conceived national Emergency had considerably dimmed her halo. He was politically naïve. As he gathered more experience, he had an impatient leadership style, and paid little heed to advice from the seasoned Congress leader and ministerial colleague, P.V. Narasimha Rao, not to go sign the Accord.

When I landed in Jaffna in August 1987, Sri Lankans who knew Jayawardene warned that he would make Indian forces fight the LTTE. I did not believe them then; but in hindsight that seems to have been the plan. Rajiv Gandhi also made unwritten promises that India could not sustain later. When Premadasa gave an ultimatum to Indian troops to quit Sri Lanka, Rajiv had no Plan B.

The second aspect relates to the army. The absence of a national goal in the intervention in Sri Lanka led to warped military thinking. Success in an overseas operation requires the army to be closely involved in the structured strategic decision-making process. The absence of this approach made military sacrifices in Sri Lanka meaningless. The army had not factored in the LTTE reneging on its promise and taking up arms. As a result, forces had to be rushed to Sri Lanka to fight in unknown territory barely a few hours after landing.

The army responded in a knee-jerk fashion to the political leadership’s instant demands without visualising what tasks that involved. When it had to undertake the operation against the LTTE, it lacked intelligence resources, military or civil. In any case, Military Intelligence was not in the loop even as the army was preparing for its role. It was as late as July 23, 1987, when the Deputy Director General of MI informally briefed me, the most senior Tamil speaking officer in the MI, on “possible involvement of army” in Sri Lanka and asked me to meet the Southern Army Commander for further briefing.

When I met the army commander in Chennai on the day our troops landed in Sri Lanka, he expected our role to last no more than a few days or weeks. Civil intelligence agencies played truant; they were reluctant to share information with us for their own reasons. It took nearly two years and the loss of a thousand Indian troops for the civil intelligence flow to improve. By then, it had no worthwhile field intelligence. In Bangladesh, on the other hand, civil and military intelligence had clearly coordinated their operations well in advance.

Strong message

Despite these imponderables, the Accord sent home a strong message to all stakeholders: India would not ignore strategic developments in its close proximity in Sri Lanka, and would support the minority demand for an equitable deal. The most significant achievement of the Accord was the introduction of the 13th Amendment to the Sri Lankan Constitution which provided a degree of autonomy to the newly created provinces. And it still exists as the only constitutional tool available to redress Tamil grievances.

Twenty five years after the Accord, and three years after the Sri Lanka army wiped out the LTTE along with its leader V. Prabakaran in May 2009, two questions come to mind in the changed strategic environment:

Did the Accord serve India’s strategic goals? Can India successfully undertake an overseas military intervention to serve its strategic interests based on lessons from Bangladesh and Sri Lanka?

The Accord failed to achieve its strategic goals in full. The devolution of powers to the Tamil minority promised in the Accord remains unfulfilled despite the 13th Amendment. But the Accord retains the potential as an instrument of Indian influence in the region. As far as the second question is concerned, yes we have a national strategic decision-making structure, though the armed forces are only on listening watch; and intelligence coordination has presumably improved. What India does not have is a dynamic national leadership.

(Col. R. Hariharan, a retired Military Intelligence specialist on South Asia, served with the Indian Peace Keeping Force in Sri Lanka as Head of Intelligence. E-mail:colhari@yahoo.com)


Proselytisation resurfaces at Tirumala

Published: July 25, 2012
Proselytisation resurfaces at Tirumala

Special Correspondent, TIRUPATI, July 25, 2012

[Three lower rank TTD staff held for allegedly possessing Christian propaganda material]

After lying low for some time, the problem of proselytisation has reared up its ugly head once again at Tirumala, the abode of Lord Venkateswara. The issue which rocked the TTD about six years ago, has erupted again as evidenced by the fact that in a raid conducted by the TTD’s Vigilance and Security personnel on three houses in the TTD staff quarters at Tirumala late on Monday night following a tip-off, bundles of religious publications, wall-posters and such other propaganda material belonging to Christian missionaries were reportedly recovered.

The Vigilance sleuths raided the houses of Eswaraiah, Krishnamma and Yasodamma — all working as ‘sweepers’ in the TTD’s Health Department — acting on a tip-off alleging that they were engaged in ‘missionary activities’ and religious propagation in their quarters at Tirumala.

The trio was immediately taken into custody for interrogation in view of a blanket ban imposed by the government on any kind of religious activities other than Hindu religion at Tirumala and on propagation of other religion in and around the hill temple of Lord Venkateswara and also in the areas under its jurisdiction both on and off the Tirumala hills. Meanwhile, the Vigilance wing reported the matter to the higher-ups in the TTD who are said to be contemplating shifting all the three staffers to Tirupati with immediate effect, pending further inquiry.

TTD slammed

Meanwhile, a BJP team led by its State official spokesperson, G. Bhanuprakash Reddy at a press meet here expressed its shock over the controversial ‘missionary activities’ flaring up again at Tirumala, hurting the psyche of thousands of devotees that throng Tirumala daily from all over India.

The BJP leaders slammed the TTD for its laxity on such a sensitive issue, especially at Tirumala, the abode of Lord and urged its top-brass to go all out to end the ‘menace’ once and for all.



2G scam and MuKa clan’s money trail – CBI, CBDT silenced by SoniaG chamchas?

See also:
http://bharatkalyan97.blogspot.in/2012/07/cbdt-to-jpc-on-kalaignar-tv-payoffs.htmlKaruna’s rage. Will he pull out of UPA? CBDT to JPC on Kalaignar TV payoffs (July 18, 2012)

http://bharatkalyan97.blogspot.in/2012/07/marans-got-rs-550cr-bribe-in-aircel.html26.7.12 Marans got Rs 550cr bribe in Aircel-Maxis deal: CBI

Angered by Chacko speak DMK skips Delhi dinner
Santwana Bhattacharya / ENS – NEW DELHI

27th July 2012 07:39 AM
Chacko, in his media briefing, quoted a point from the CBDT-IT’s presentation, in which it was alleged that Kalaignar TV had received Rs 52.25 crore from 19 ‘fictitious’ Kolkata companies. PTI File Photo

In the midst of the much-hyped tussle between the Congress and the NCP, the DMK’s cold war with the grand-old party, evident from its absence at the Prime Minister’s dinner for newly-elected President Pranab Mukherjee, was hardly noticed.

But, for the past few days, the UPA’s southern ally was no less agitated, with the reason being Joint Parliamentary Committee (JPC) chairperson P C Chacko’s candid briefings to the media on the 2G probe.

On July 18, Central Board of Direct Taxes (CBDT) chairman Laxman Dass and Income Tax top-honchos made a detailed presentation before the JPC probing the 2G scam, tracing the money trail of the Rs 230.31 crore payback by the DMK-family owned Kalignar TV to scam accused Shahid Balwa’s company.

Finance Secretary R S Gujral was also present during the presentaton.

The same evening after the JPC meeting, Chacko, in his media briefing, quoted a point from the CBDT-IT’s presentation, in which it was alleged that Kalaignar TV had received Rs 52.25 crore from 19 ‘fictitious’ Kolkata companies.

This was part of the Rs 230.31 crore paid back to Balwa so that the 2G kickback could be shown as a loan. In the presentation, accessed by Express, the 19 Kolkata companies were shown on a big black star, without names mentioned.

Sources revealed that the I-T officials present in the JPC meeting corroborated the point made by

the CBDT chairman and said that the whereabouts of all the 19 Kolkata companies were checked address-wise and were found to be ‘non-existent’.

Also, the tax-probe showed that there was no record of any I-T returns of these fictitious companies.

Since such a revelation could have a direct impact on DMK patriarch M Karunanidhi’s daughter Kanimozhi’s case that was pending before the court, DMK leaders took up the matter with the Congress top-brass.

An angry DMK parliamentary party leader T R Baalu is said to have rushed to Congress president Sonia Gandhi’s political secretary, Ahmed Patel’s residence, to take up the matter, late on July 18 night.

An immediate gag order was put on Chacko, the effect of which was apparent at the next JPC meeting after which Chacko took a flight back home avoiding a press briefing. He, however, maintained that he had not been asked to keep mum and that a parliamentary panel chairman could not be given directions by anyone, which includes the PM.

But what Chacko had revealed to the media was just the tip of the iceberg. The entire CBDT presentation showed that Kalaignar TV had raised money from various sources to pay back Balwa’s company, including Rs 60 crore (as advertisement advance from BCCI chief N Srinivasan’s India Cements Ltd, Rs 24.50 crore from Vijay Mallya’s United Spirits and Rs 30 crore as trade advance and Rs 28 crore as loan from Shaw Wallace).

What’s even more startling is that Sharad Kumar, Director, Kalaignar TV Ltd, had raised money selling off his own mutual funds – Rs 0.3 crore of HDFC MF, Rs 0.5 cr from Franklyn Templeton MF, Rs 1.35 crore from Axis Bank, Rs 4.78 crore from ICICI MF and Rs 2 crore from Franklyn Templeton MF, to make the Balwa transaction look above-board.

Money was also pumped in from Anjgam Films Pvt (Rs 69.61 crore), Saphire Media and Infrastructure Ltd (Rs 83 crore) and Gemini Industries (Rs 8.25 crore).

The 19 ‘fictitious’ Kolkata companies had channelised Rs 52.25 crore through Saphire Media and Infrastructure.


Marans got Rs 550cr bribe in Aircel-Maxis deal: CBI

NEW DELHI: The Central Bureau of Investigation is poised to file a charge-sheet against DMK leader and former telecom minister Dayanidhi Maran and his brother Kalanithi for allegedly receiving Rs 549 crore for their role in the acquisition of Aircel by Malaysia-based firm Maxis.

CBI sources on Thursday said the agency had questioned Dayanidhi recently, adding that other high-profile connections were also under investigation.

CBI has almost concluded investigations in theAircel-Maxis case and has claimed illegal gratification was accepted by Dayanidhi through Kalanithi in the garb of premium share investment in family-controlled Sun Direct. The agency also claimed that as telecom minister, he blocked the legitimate requests of DishnetDSL, paving the way for the Maxis takeover.

In a status report to the Joint Parliamentary Committee on telecom on Tuesday, CBI said mala fide considerations and an “illegal gratification” of Rs 549 crore were behind the “active intervention” of Dayanidhi and Kalanithi in curbing the business interests of Aircel’s former owner C Sivasankaran.

When contacted, Dayanidhi told TOI that he did not want to offer any comment on the CBI report to JPC. He said he would not comment on a report said to have been presented to a parliamentary committee. “Only when a report is presented to Parliament can I comment on it,” he said.

Alleging a Maran-Maxis nexus, CBI said, “It is prima facie revealed that the active intervention of Dayanidhi Maran and his brother Kalanithi Maran in restricting business environment of Siva Group, change of ownership to M/s Maxis Communications and undue favours post this change was for mala fide considerations.”

In its report, CBI said “undue favours” were offered to Maxis even after it took over Aircel and these were part of a plan involving Dayanidhi when he was telecom minister in UPA-1.

“An illegal gratification of Rs 549,96,01,793 was accepted as quid pro quo through his brother Kalanithi Maran in the garb of share premium invested in Sun Direct by M/s South Asia Entertainment Holdings which was a fully owned subsidiary of M/s Astro All Asia Networks,” the CBI said.

The agency said Dayanidhi delayed grant of licences in seven telecom circles to Aircel and other approvals pending before DoT on “frivolous grounds” with the intention of forcing its exit from the telecom business.

Backing Sivasankaran’s allegations that he was arm-twisted into selling Aircel to Maxis, CBI said Dayanidhi “rendered disservice to Dishnet (Aircel) paving the way for Maxis to acquire Aircel from Sivasankaran”.

CBI said one Ralph Marshall of Maxis, on behalf of the firm’s owner Ananda Krishnan, was in touch with Dayanidhi and Kalanithi prior to Aircel changing hands.

Pointing to how the attitude of DoT changed once Maxis took over Aircel, CBI said application for issuance of licences and other requests pending for long were acceded to and “undue favour was given to these companies for which alleged illegal gratification was paid by M/s Astro All Asia Networks to M/s Sun Direct of Kalanithi in the garb of purchase of its shares at a premium of Rs 69.57 a share”.

The CBI probe showed directions were issued that show-cause notices be linked with issuance of licences, halting grant of licences to Dishnet. “Delays in allocation of licences to Dishnet and allocation of spectrum to it for various circles resulted in loss of revenue to Department of Telecom (DoT) which could have accrued by way of entry fee, licence fee and spectrum charges,” agency sources said.


Non-Hindus to sign faith form to enter Tirumala temple in Andhra Pradesh

Vishakanya entered the sanctum without giving declaration and the mainstreat media never even talked about it.

Lets see if it is merely an appeasing declaration or an article of determination.

Non-Hindus to sign faith form to enter Tirumala temple in Andhra Pradesh
A SRINIVASA RAO | Hyderabad, July 27, 2012 | 18:39

The Tirumala temple in Andhra Pradesh.

The Tirumala Tirupati Devasthanams (TTD), which manages the affairs of the country’s richest temple of Tirumala in Andhra Pradesh, has now banned the entry of all non-Hindus into the temple, if they do not declare their faith in Lord Venkateshwara, the presiding deity.

The decision was taken by the TTD at a meeting on Thursday, apparently in the wake of recent controversy over the entry of YSR Congress Party president Y S Jagan Mohan Reddy, a devout Christian, into the Tirumala temple without bothering to sign the register declaring his faith in the Lord despite repeated appeals by the temple authorities. Jagan’s indifferent attitude in respecting the tradition has raised a lot of heat and dust in political and religious circles and the TTD authorities had to face the wrath of Hindu organisations, besides political parties for allowing a Christian into the temple, in spite of he deliberately flouting the traditions.

According to TTD joint executive officer K S Srinivasa Raju, non-Hindus must necessarily sign the declaration form at the Vaikuntam queue complex before having the darshan of the Lord. Though the practice had been in vogue for several decades, it was only followed as a tradition and not a rule by only those who volunteered to give the declaration.

Now, the TTD authorities have made it compulsory as per the government order (GO MS No. 311 of AP Revenue Endowments-1) under Rule no. 16. “It is now a mandatory rule for all those belonging to various faiths other than Hinduism to sign a declaration form before entering the hill temple stating that they have faith in the presiding deity,” Raju said.

For the convenience of devotees, the declaration forms would be available at all sub-enquiry offices, besides the Peshkar and JEO’s office.

The TTD also took a serious note of the attempts by certain people representing evangelist organisations to propagate Christianity on the Tirumala hills. Last week, the TTD vigilance authorities caught red-handed three TTD employees who were in possession of literature, CDs and pictures pertaining to Christianity. The employees were found to be clandestinely propagating Christianity among the pilgrims coming from different parts of the country. The TTD authorities transferred them to the head office in the Tirupati down the sacred hills.

In the last one week, the TTD authorities made extensive study of the background of the people working on the Tirumala hills in various capacities. It is learnt that at least 100 persons, including a few employees and contract workers of the TTD, were from other religions. A few months ago, the TTD authorities caught three hotel workers staying in staff quarters right behind the temple having pictures and literature belonging to other religions. They were arrested and sacked from the jobs.

“We will take serious action against those indulging in preaching of other religions on Tirumala hills. Right now, the vigilance authorities are making thorough searches to weed out the people of other faiths on the hills,” TTD executive officer L V Subrahmanyam said.



Karuna’s rage. Will he pull out of UPA? CBDT to JPC on Kalaignar TV payoffs (July 18, 2012)

Of course he will never! He is in ‘நாயர் புடிச்ச புலிவால்’!


CBDT on Kalaignar TV pay offs
Karuna orders gag on Chacko

DMK is in a rage over JPC chairman PC Chacko’s recent press briefing in which he quoted from a probe report by Income Tax officials in 2G scam to infer that Kalaignar TV received Rs 52 crore from 19 ‘fictitious’ Kolkata companies to pay back a part of Rs 214 crore kickback it got from scam accused Shahid Balwa’s companies.

DMK chief M Karunanidhi expressed displeasure to Congress chief Sonia Gandhi over Chacko’s damning press briefing and reportedly asked her to place a gag order on him. Three days ago, DMK leader TR Baalu met Congress president’s political secretary Ahmed Patel and is understood to have discussed the issue with him.

The upshot of it was cancellation of JPC chairman’s routine press briefing after the committee meeting on Tuesday.

On July 18, Central Board of Direct Taxes (CBDT) chairman and top I-T brass had briefed the JPC on the progress of money trail probe in of 2G scam in the presence of Finance Secretary RS Gujral. After the JPC meet, Chacko had briefed the media and detailed the I-T officials’ findings and said that probe is on in the TV channel’s receipt of Rs 52 crore from the non-existent 19 Kolkata-based companies.

According to sources, next day itself Karunanidhi called up Sonia and expressed his displeasure on the content of the press briefing. In a follow-up action, Baalu met Ahmed Patel and insisted that “no such embarrassment to his party leader’s family should take place in future”.

DMK’s muscle flexing yielded results. Chacko did not hold any press briefing after the July 24 meeting in which CBI director AP Singh was present.

According to senior DMK leaders, Karunanidhi also expressed his anger to his party colleague and Minister of State for Revenue Palanimanickam since the CBDT comes under his charge. The DMK supremo asked him to explain how CBDT could make such damning deposition before JPC, when a DMK leader was the Minister of the department. Sources said that Karunanidhi is expected to withdraw Palanimanickam from the Cabinet in the next reshuffle due to his failure to protect the interests of the DMK chief daughter in the 2G scam.

In the last week of June, DMK district secretaries’ conference in Chennai also blamed Palanimanickam for not being able to shield the party in the 2G scam probe.

The CBDT officials had briefed JPC that Kalaignar TV returned the Rs 214 cr kickback to Balwa linked companies by collecting money from several corporates. The Income Tax probe found that Rs 52 core was sourced from 19 non-existent Kolkata-based companies. Among the corporate, Kalaignar TV collected money from BCCI chief N Srinivasan’s India Cements and Vijay Mallya’s liquor companies.

According to CBI chargesheet, Kalaignar TV accepted a bribe of 214 crore from Balwa for the favour granted to him by former Telecom Minister A Raja of the DMK.


கல்யாணத்திற்கு பணம்

பல வருடங்களுக்கு முன் கரூரைப் பூர்விகமாகக் கொண்டராமநாத கனபாடிகள் என்கிற வேதவித்வான் ஸ்ரீரங்கத்தில்வசித்து வந்தார். அவர் மனைவி தர்மாம்பாள்;ஒரே மகள் காமாட்சி.

அவர் வேதங்களைக் கரைத்துக் குடித்திருந்தாலும் வைதீகத்தைவயிற்றுப் பிழைப்பாகாக் கொள்ளவில்லை. உபன்யாசம்பண்ணுவதில் கெட்டிக்காரர். அதில், அவர்களாகப் பார்த்துஅளிக்கிற சன்மானத் தொகையை மட்டும் மகிழ்ச்சியுடன்பெற்றுக்கொள்வார். ஸ்ரீகாஞ்சி மகா ஸ்வாமிகளிடம்மிகுந்த விசுவாசமும் பக்தியும் உள்ள குடும்பம்.

இருபத்திரண்டு வயதான காமாட்சிக்குத் திடீரெனத் திருமணம்நிச்சயமானது. ஒரு மாதத்தில் திருமணம். மணமகன்ஒரு கிராமத்தில் பள்ளி ஆசிரியர்.

தர்மாம்பாள் தன் கணவரிடம் கேட்டாள்,”பொண்ணுக்குக்கல்யாணம் நிச்சியமாயிடுத்து, கையிலே எவ்வளவுசேர்த்து வெச்சிண்டிருக்கேள்?” கனபாடிகள் பவ்யமாக,”தாமு, ஒனக்குத் தெரியாதா என்ன? இதுவரைக்கும்அப்படி இப்படின்னு ஐயாயிரம் ரூவா சேத்து வெச்சிருக்கேன்சிக்கனமா கல்யாணத்தை நடத்தினா இது போதுமே”என்று சொல்ல, தர்மாம்பாளுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது.

“அஞ்சாயிரத்த வெச்சுண்டு என்னத்தப் பண்ண முடியும்?நகைநட்டு, சீர்செனத்தி,பொடவை, துணிமணி வாங்கி,சாப்பாடுபோட்டு எப்படி கல்யாணத்தை நடத்த முடியும்? இன்னும்பதினையாயிரம் ரூவா கண்டிப்பா வேணும். ஏற்பாடுபண்ணுங்கோ!” இது தர்மாம்பாள்.

இடிந்து போய் நின்றார் ராமநாத கனபாடிகள்.

உடனே தர்மாம்பாள், “ஒரு வழி இருக்கு, சொல்றேன், கேளுங்கோ,கல்யாணப் பத்திரிகையைக் கையிலே எடுத்துக்குங்கோ, கொஞ்சம்பழங்களை வாங்கிண்டு நேரா காஞ்சிபுரம் போங்கோ, அங்கேஸ்ரீமடத்துக்குப் போய் ஒரு தட்டிலே பழங்களை வெச்சு,கல்யாணப்பத்திரிகையையும் வெச்சு மகா பெரியவாளை நமஸ்காரம் பண்ணிவிஷயத்தைச் சொல்லுங்கோ. பதினைந்தாயிரம் பண ஒத்தாசைகேளுங்கோ…ஒங்களுக்கு ‘இல்லே’னு சொல்லமாட்டா பெரியவா”என்றாள் நம்பிக்கையுடன்.

அவ்வளவுதான்…ராமநாத கனபாடிகளுக்குக் கட்டுக்கடங்காத கோபம்வந்துவிட்டது. “என்ன சொன்னே..என்ன சொன்னே நீ!பெரியவாளைப் பார்த்துப் பணம் கேக்கறதாவது…என்ன வார்த்தபேசறே நீ” என்று கனபாடி முடிப்பதற்குள்…..

“ஏன்? என்ன தப்பு? பெரியவா நமக்கெல்லாம் குருதானே? குருவிடம்யாசகம் கேட்டால் என்ன தப்பு?” என்று கேட்டாள் தர்மாம்பாள்.

“என்ன பேசறே தாமு? அவர் ஜகத்குரு. குருவிடம் நாம “ஞான”த்தைத்தான்யாசிக்கலாமே தவிர, “தான”த்தை [பணத்தை] யாசிக்கப்படாது”என்று சொல்லிப் பார்த்தார் கனபாடிகள். பயனில்லை. அடுத்த நாள்”மடிசஞ்சி”யில் [ஆசாரத்துக்கான வஸ்திரங்கள் வைக்கும் கம்பளி்ப் பை]தன் துணிமணிகள் சகிதம் காஞ்சிபுரத்துக்குப் புறப்பட்டுவிட்டார்கனபாடிகள்.

ஸ்ரீமடத்தில் அன்று மகா பெரியவாளைத் தரிசனம் பண்ண ஏகக் கூட்டம்.ஒரு மூங்கில் தட்டில் பழம், பத்திரிகையோடு வரிசையில் நின்றுகொண்டிருந்தார் ராமாநாத கனபாடிகள். நின்றிருந்த அனைவரின்கைகளிலும் பழத்துடன் கூடிய மூங்கில் தட்டுகள்.

பெரியவா அமர்ந்திருந்த இடத்தைக் கனபாடிகள் அடைந்ததும்அவர் கையிலிருந்த பழத்தட்டை ஒருவர் வலுக்கட்டாயமாகவாங்கி, பத்தோடு பதினொன்றாகத் தள்ளி வைத்துவி்ட்டார்..இதைச் சற்றும் எதிர்பார்க்காத கனபாடிகள், “ஐயா…ஐயா…அந்ததட்டிலே க்ல்யாணப் பத்திரிகை வெச்சிருக்கேன். பெரியவாளிடம்சமர்ப்பிச்சு ஆசி வாங்கணும். அதை இப்படி எடுங்கோ” என்றுசொல்லிப் பார்த்தார். யார் காதிலும் விழவில்லை.

அதற்குள் மகா ஸ்வாமிகள்,கனபாடிகளைப் பார்த்துவிட்டார்.ஸ்வாமிகள் பரம சந்தோஷத்துடன், “அடடே! நம்ம கரூர் ராமநாதகனபாடிகளா? வரணும்..வரணும். ஸ்ரீரங்கத்தில் எல்லோரும்க்ஷேமமா? உபன்யாசமெல்லாம் நன்னா போயிண்டிருக்கா?”என்று விசாரித்துக் கொண்டே போனார்.

“எல்லாம் பெரியவா அனுக்கிரகத்துலே நன்னா நடக்கிறது”என்று சொல்லியபடியே சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து நமஸ்காரம்பண்ணி எழுந்தார். உடனே ஸ்வாமிகள் சிரித்துக்கொண்டே,”ஆத்திலே…பேரு என்ன…ம்..தர்மாம்பாள்தானே? சௌக்யமா?ஒன் மாமனார் வைத்யபரமேஸ்வர கனபாடிகள். அவரோடஅப்பா சுப்ரமண்ய கனபாடிகள். என்ன நான் சொல்ற பேரெல்லாம்சரிதானே?” என்று கேட்டு முடிப்பதற்குள், ராமநாத கனபாடிகள்”சரிதான் பெரியவா, என் ஆம்படையா [மனைவி] தாமுதான்பெரியவாளைப் பார்த்துட்டு வரச் சொன்னா..”என்று குழறினார்.

“அப்போ, நீயா வரல்லே?”; இது பெரியவா.

“அப்படி இல்லே பெர்யவா. பொண்ணுக்குக் கல்யாணம்வெச்சுருக்கு, தாமுதான் பெரியவாளை தரிசனம் பண்ணிட்டுபத்திரிகையை சமர்ப்பிச்சு..” என்று கனபாடிகள் முடிப்பதற்குள்”ஆசீர்வாதம் வாங்கிண்டு வரச் சொல்லியிருப்பா” என்று பூர்த்திபண்ணிவிட்டார் ஸ்வாமிகள்.

பதினையாயிரம் ரூபாய் விஷயத்தை எப்படி ஆரம்பிப்பது என்றுபுரியாமல் குழம்பினார் கனபாடிகள். இந்நிலையில் பெரியவா,”உனக்கு ஒரு அஸைன்மெண்ட் வெச்சிருக்கேன். நடத்திக்கொடுப்பியா?” என்று கேட்டார்.

“அஸைன்மெண்டுன்னா பெரியவா?” இது கனபாடிகள்.

“செய்து முடிக்கவேண்டிய ஒரு விஷயம்னு அர்த்தம்.எனக்காகப் பண்ணுவியா?”

பெரியவா திடீரென்று இப்படிக் கேட்டவுடன், வந்த விஷயத்தைவிட்டுவிட்டார் கனபாடிகள். குதூகலத்தோடு,”சொல்லுங்கோ பெரியவா, காத்துண்டிருக்கேன்”என்றார்.

உடனே பெரியவா, “ஒனக்கு வேற என்ன அஸைன்மெண்ட்கொடுக்கப் போறேன்? உபன்யாசம் பண்றதுதான். திருநெல்வேலிகடையநல்லூர் பக்கத்துல ஒரு அக்ரஹாரம் ரொம்ப மோசமானநிலையில் இருக்காம். பசு மாடெல்லாம் ஊர்ல காரணமில்லாமசெத்துப் போய்டறதாம். கேரள நம்பூதிரிகிட்டே ப்ரஸ்னம் பார்த்ததுலபெருமாள் கோயில்ல “பாகவத உபன்யாசம்” பண்ணச் சொன்னாளாம்.ரெண்டு நாள் முன்னாடி அந்த ஊர் பெருமாள் கோயில் பட்டாச்சாரியார்இங்கே வந்தார். விஷயத்தைச் சொல்லிட்டு,”நீங்கதான் ஸ்வாமி”பாகவத உபன்யாசம்” பண்ண ஒருத்தரை அனுப்பி உதவிபண்ணணும்”னு பொறுப்பை என் தலைல கட்டிட்டுப் போயிட்டார்.நீ எனக்காக அங்கே போய் அதைப் பூர்த்தி பண்ணி்ட்டு வரணும்.விவரமெல்லாம் மடத்து மானேஜருக்குத் தெரியும் கேட்டுக்கோசிலவுக்கு மடத்துல பணம் வாங்கி்க்கோ. இன்னிக்கு ராத்திரியேவிழுப்புரத்தில் ரயில் ஏறிடு. சம்பாவனை [வெகுமானம்] அவாபார்த்துப் பண்ணுவா. போ..போ…போய் சாப்டுட்டு ரெஸ்ட்எடுத்துக்கோ” என்று சொல்லிவிட்டு, வேறு ஒரு பக்தரிடம்பேச ஆரம்பித்துவிட்டார் ஸ்வாமிகள்.

அன்றிரவு விழுப்புரத்தில் ரயிலேறிய கனபாடிகள் அடுத்த நாள்மதியம் திருநெல்வேலி ஜங்ஷனில் இறங்கினார். பெருமாள் கோயில்பட்டர் ஸ்டேஷனுக்கே வந்து கனபாடிகளை அைழைத்துச் சென்றார்.

ஊருக்குச் சற்று தொலைவில் இருந்தது அந்த வரதராஜப் பெருமாள்கோயில். கோயில். பட்டர் வீட்டிலேயே தங்க வைக்கப்பட்டார்.கனபாடிகள். ஊர் அக்ரஹாரத்திலிருந்து ஓர் ஈ காக்காகூடகனபாடிகளை வந்து பார்க்கவிலை. “உபன்யாசத்தின்போது எல்லோரும்வருவா” என அவரே தன்னை சமாதானப் படுத்திக்கொண்டார்.

மாலை வேளை, வரதராஜப் பெருமாள் சந்நிதி முன் அமர்ந்துஸ்ரீமத் பாகவத உபன்யாசத்தைக் காஞ்சி ஆச்சார்யாளைநினைத்துக்கொண்டு ஆரம்பித்தார் கனபாடிகள். எதிரேஎதிரே ஸ்ரீவரதராஜப் பெருமாள், கோயில் பட்டர்,கோயில் மெய்க்காவல்காரர். இவ்வளவு பேர்தான்.

உபன்யாசம் முடிந்ததும், “ஏன் ஊரைச் சேர்ந்த ஒத்தருமேவரல்லே?” என்று பட்டரிடம் கவலையோடு கேட்டார்கனபாடிகள்.

அதற்கு பட்டர்,”ஒரு வாரமா இந்த ஊர் ரெண்டுபட்டுக்கிடக்கு! இந்தக் கோயிலுக்கு யார் தர்மகர்த்தாவாக வருவதுஎன்பதிலே ரெண்டு பங்காளிகளுக்குள்ளே சண்டை, அதைமுடிவு கட்டிண்டுதான் “கோயிலுக்குள்ளே நுழைவோம்”னுசொல்லிட்டா. உப்ன்யாசத்துக்கு நீங்க வந்திருக்கிற சமயத்துலஊர் இ்ப்படி ஆயிருக்கேனு ரொம்ப வருத்தப்படறேன்” என்றுகனபாடிகளின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு கண் கலங்கினார்.

பட்டரும், மெய்க்காவலரும்,பெருமாளும் மாத்திரம் கேட்கஸ்ரீமத் பாகவத உபன்யாசத்தை ஏழாவது நாள் பூர்த்தி பண்ணினார்,ராமநாத கனபாடிகள். பட்டாச்சார்யார் பெருமாளுக்கு அர்ச்சனைபண்ணி பிரசாதத் தட்டில் பழங்களுடன் முப்பது ரூபாயைவைத்தார். மெய்க்காவல்காரர் தன் மடியிலிருந்து கொஞ்சம்சில்லரையை எடுத்து அந்தத் தட்டில் போட்டார். பட்டர்ஸ்வாமிகள் ஒரு மந்திரத்தைச் சொல்லி சம்பாவனைத் தட்டைக்கனபாடிகளிடம் அளித்து , “ஏதோ இந்த சந்தர்ப்பம் இப்படிஆயிடுத்து. மன்னிக்கணும்.ரொம்ப நன்னா ஏழு நாளும் கதைசொன்னேள். எத்தனை ரூவா வேணும்னாலும் சம்பாவனைபண்ணலாம். பொறுத்துக்கணும். டிக்கெட் வாங்கி ரயிலேத்திவிட்டுடறேன்” என கண்களில் நீர் மல்க உருகினார்!.

திருநெல்வேலி ஜங்ஷனில் பட்டரும் மெய்க்காவலரும் வந்துவழியனுப்பினர். விழுப்புரத்துக்கு ரயிலேறி, காஞ்சிபுரம்வந்து சேர்ந்தார் கனபாடிகள்.

அன்றும் மடத்தில் ஆச்சார்யாளைத் தரிசிக்க ஏகக் கூட்டம்.அனைவரும் நகரும்வரை காத்திருந்தார் கனபாடிகள்.

“வா ராமநாதா! உபன்யாசம் முடிச்சுட்டு இப்பதான் வரயா?பேஷ்…பேஷ்! உபன்யாசத்துக்கு நல்ல கூட்டமோ?சுத்துவட்டாரமே திரண்டு வந்ததோ?” என்று உற்சாகமாகக்கேட்டார் ஸ்வாமிகள்.

கனபாடிகள் கண்களில் நீர் முட்டியது. தழுதழுக்கும் குரலில்பெரியவாளிடம், “இல்லே பெரியவா, அப்படி எல்லாம்கூட்டம் வரல்லே. அந்த ஊர்லே ரெண்டு கோஷ்டிக்குள்ளேஏதோ பிரச்னையாம் பெரியவா, அதனாலே கோயில் பக்கம்ஏழு நாளும் யாருமே வல்லே”என்று ஆதங்கப்பட்டார்கனபாடிகள்.

“சரி…பின்னே எத்தனை பேர்தான் கதையைக் கேக்க வந்தா?”

“ரெண்டே..ரெண்டு பேர்தான் பெரியவா.அதுதான் ரொம்பவருத்தமா இருக்கு” இது கனபாடிகள்.

உடனே பெரியவா, “இதுக்காகக் கண் கலங்கப்படாது. யார் அந்தரெண்டு பாக்யசாலிகள்? சொல்லேன், கேட்போம்” என்றார்.

“வெளி மனுஷா யாரும் இல்லே பெரியவா. ஒண்ணு, அந்தக்கோயில் பட்டர். இன்னொண்ணு கோயில் மெய்க்காவலர்”என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள், ஸ்வாமிகள் இடி இடியென்றுவாய்விட்டுச் சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்.

“ராமநாதா… நீ பெரிய பாக்யசாலிடா! தேர்ல ஒக்காந்துகிருஷ்ணன் சொன்ன கீதோபதேசத்தை அர்ஜுனன்ஒருத்தன்தான் கேட்டான். ஒனக்கு பாரு.ரெண்டு பேர்வழிகள்கேட்டிருக்கா. கிருஷ்ணனைவிட நீ பரம பாக்கியசாலி”என்று பெரியவா சொன்னவுடன் கனபாடிகளுக்கும்சிரிப்பு வந்துவிட்டது.

“அப்படின்னா பெரிய சம்பாவனை கெடச்சிருக்க வாய்ப்பில்லைஎன்ன?” என்றார் பெரியவா.

“அந்த பட்டர் ஒரு முப்பது ரூவாயும், மெய்க்காவல்காரர்ரெண்டேகால் ரூவாயும் சேர்த்து முப்பத்திரண்டே கால் ரூவாகெடச்சுது பெரியவா!” ;கனபாடிகள் தெரிவித்தார்.

“ராமநாதா, நான் சொன்னதுக்காக நீ அங்கே போயி்ட்டு வந்தே.உன்னோட வேதப் புலமைக்கு நெறயப் பண்ணனும்.இந்தச்சந்தர்ப்பம் இப்படி ஆயிருக்கு” என்று கூறி, காரியஸ்தரைக்கூப்பிட்டார் ஸ்வாமிகள். அவரிடம், கனபாடிகளு்க்குச் சால்வைபோர்த்தி ஆயிரம் ரூபாய் பழத்தட்டில் வைத்துத் தரச் சொன்னார்.

“இதை சந்தோஷமா ஏத்துண்டு பொறப்படு. நீயும் ஒ்ன் குடும்பமும்பரம சௌக்கியமா இருப்பேள்” என்று உத்தரவும் கொடுத்தார்ஸ்வாமிகள்.

கண்களில் நீர் மல்க பெரியவாளை நமஸ்கரித்து எழுந்தகனபாடிகளுக்கு, தான் ஸ்வாமிகளைப் பார்க்க எதற்காகவந்தோம் என்ற விஷயம் அப்போதுதான் ஞாபகத்துக்குவந்தது.”பெரியவாகிட்டே ஒரு பிரார்த்தனை…பெண் கல்யாணம்நன்னா நடக்கணும். “அதுக்கு…அதுக்கு…” என்று அவர்தயங்கவும்,”என்னுடைய ஆசீர்வாதம் பூர்ணமாக உண்டு. விவாகத்தைசந்திரமௌலீஸ்வரர் ஜாம்ஜாம்னு நடத்தி வைப்பார்.ஜாக்ரதையா ஊருக்குப் போய்ட்டு வா.” என்று விடைகொடுத்தார் ஆச்சார்யாள்.

ரூபாய் பதினையாயிரம் இல்லாமல் வெறுங்கையோடு வீட்டுவாசலை அடையும் தனக்கு, மனைவியின் வரவேற்பு எப்படிஇருக்குமோ என்ற பயத்துடன் வீட்டு வாசற்படியை மிதித்தார்ராமநாத கனபாடிகள்.

“இருங்கோ..இருங்கோ…வந்துட்டேன்…”உள்ளே இருந்து மனைவி தர்மாம்பாளின் சந்தோஷக் குரல்..

வாசலுக்கு வந்து, கனபாடிகள் கால் அலம்ப சொம்பில் தண்ணீர்கொடுத்தாள். ஆரத்தி எடுத்து உள்ளே அழைத்துப் போனாள்.காபி கொடுத்து ராஜ உபசாரம் பண்ணிவிட்டு,”இங்கே பூஜைரூமுக்கு வந்து பாருங்கோ” என்று கனபாடிகளை அழைத்துப்போனாள்,

பூஜை அறைக்குச் சென்றார் கனபாடிகள்.அங்கே ஸ்வாமிக்குமுன் ஒரு பெரிய மூங்கில் தட்டில்,பழ வகைகளுடன் புடவை,வேஷ்டிஇரண்டு திருமாங்கல்யம்,மஞ்சள்,குங்குமம்,புஷ்பம்இவற்றுடன் ரூபாய் நோட்டுக்கட்டு ஒன்றும் இருந்தது.

“தாமு..இதெல்லாம்…” என்று அவர் முடிப்பதற்குள்,,”காஞ்சிபுரத்துலேர்ந்து பெரியவா கொடுத்துட்டு வரச் சொன்னதாஇன்னிக்குக் காத்தால மடத்தைச் சேர்ந்தவா கொண்டு வந்துவெச்சுட்டுப் போறா. “எதுக்கு?”னு கேட்டேன். “ஒங்காத்து பொண்கல்யாணத்துக்காகத்தான் பெரியவா சேர்ப்பிச்சுட்டு வரச்சொன்னா”னு சொன்னா” என்று முடித்தாள் அவர் மனைவி.

கனபாடிகளின் கண்களில் இப்போதும் நீர் வடிந்தது. “தாமு,பெரியவாளோட கருணையே கருணை. நான் வாயத் திறந்துஒண்ணுமே கேட்கலே. அப்படி இருந்தும் அந்தத் தெய்வம்இதையெல்லாம் அனுப்பியிருக்கு பாரு” என்று நா தழுதழுத்தவர்”கட்டிலே ரூவா எவ்வளவு இருக்குன்னு எண்ணினியோ” என்றுகேட்டார். “நான் எண்ணிப் பார்க்கலே” என்றாள் அவர் மனைவி.

கீழே அமர்ந்து எண்ணி முடித்தார் கனபாடிகள்.

பதினைந்தாயிரம் ரூபாய்!

அந்த தீர்க்கதரிசியின் கருணையை எண்ணி வியந்து”ஹோ”வென்று கதறி அழுதார் ராமநாத கனபாடிகள்.